Er zijn van die momenten waarop je ineens beseft dat je al een tijd op de automatische piloot leeft.
De dagen volgen elkaar in hoog tempo op en zonder dat je het merkt, draait alles om wat er nog moet gebeuren. Tot er onverwacht iets gebeurt. Een wandeling zonder bestemming. Muziek die je raakt. De warmte van de zon op je huid. Een gesprek dat nog lang blijft hangen.
Het zijn vaak de kleinste momenten die je terugbrengen naar jezelf. Alsof er onder alle drukte iets zichtbaar wordt dat er al die tijd al was.
Iets wat zich niet laat plannen of afdwingen.
Daar begint iets.
Verlangen laat zich niet afdwingen
We zijn gewend om te denken dat verlangen iets is wat komt en gaat. Dat het vanzelf minder wordt wanneer een relatie langer duurt, het leven drukker wordt of de dagen steeds meer in het teken staan van alles wat moet. We plannen een avond voor ons samen, boeken een weekend weg of spreken af om meer tijd voor elkaar vrij te maken.
Daar is niets mis mee. Integendeel. Aandacht voor elkaar is een van de mooiste cadeaus die je elkaar kunt geven. Verlangen laat zich zelden plannen. Net zoals je niet kunt besluiten om geraakt te worden door een lied, ontroerd te raken door een boek of stil te vallen bij de kleuren van een ondergaande zon.
De momenten die ons het meest raken, laten zich meestal niet organiseren. Ze ontstaan wanneer we even ophouden met haasten. Wanneer er ruimte komt om te voelen in plaats van alleen maar te doen.
Fluistering
De mooiste momenten laten zich niet organiseren.
We raken onszelf vaker kwijt dan we denken
Niemand besluit bewust om het contact met zichzelf te verliezen. Het gebeurt langzaam. De dagen vullen zich met werk, afspraken, boodschappen, kinderen, vrienden en alle andere dingen die aandacht vragen. Voor je het weet, leef je vooral vanuit wat er nog moet gebeuren.
We willen er zijn voor de mensen van wie we houden, ons werk goed doen en onze verantwoordelijkheden serieus nemen. Juist omdat die dingen belangrijk zijn, merken we niet hoe gemakkelijk we onszelf onderweg een beetje uit het oog verliezen.
Pas wanneer het even stil wordt, valt dat op. Tijdens een wandeling. Op vakantie. Onder de douche. Of op een onverwacht moment waarop er ineens niets hoeft. Dan merk je dat er onder alle drukte nog een stem is die je al een tijd niet echt hebt gehoord.
Niet de stem die lijstjes afwerkt of plannen maakt.
De stem die je al die tijd zachtjes is blijven roepen.
Het is niet eens zo vreemd dat die stem soms moeilijk hoorbaar is.
We leven in een wereld waarin bijna alles om ons heen onze aandacht vraagt. Dat is niet nieuw en ook niet verkeerd.
Toch lijkt er één iemand te zijn die achteraan aansluit.
Onszelf.
Eerst dit nog even. Morgen is er meer tijd. Als dit project is afgerond. Wanneer de kinderen groter zijn. Na de vakantie.
We zeggen het zonder erbij stil te staan.
Wanneer is dat eigenlijk vanzelfsprekend geworden?
Waarom voelt het zo vanzelfsprekend?
Vanzelfsprekendheden hebben iets bijzonders.
Ze ontstaan zelden van de ene op de andere dag. Ze groeien langzaam. Zo langzaam dat we ons niet meer herinneren wanneer iets ooit begon.
Dat geldt voor de kleine dingen. De route die je iedere ochtend rijdt. De plek waar je je sleutels neerlegt.
Ook voor de manier waarop we naar onszelf en de mensen om ons heen kijken.
Wat vertrouwd wordt, onderzoeken we steeds minder.
In het begin van een relatie willen we alles van elkaar weten. We stellen vragen, luisteren aandachtig en zijn nieuwsgierig naar wat de ander denkt, voelt en verlangt. Niet omdat we antwoorden zoeken, maar omdat we de ander willen leren kennen.
Na verloop van tijd verandert dat ongemerkt.
Niet omdat de liefde verdwijnt, maar omdat vertrouwdheid langzaam de plaats inneemt van nieuwsgierigheid.
We denken te weten hoe de ander reageert. Waar hij blij van wordt. Wat zij nodig heeft. We stoppen niet met luisteren uit onverschilligheid, maar omdat we geloven dat we het antwoord al kennen.
Hetzelfde gebeurt in de relatie met onszelf.
We denken te weten wie we zijn. Waar we gelukkig van worden. Wat belangrijk voor ons is.
Ondertussen veranderen we voortdurend. Door de mensen die we ontmoeten. De ervaringen die we opdoen. De fases van ons leven.
Toch blijven we leven vanuit het beeld dat we ooit van onszelf hebben gevormd.
We blijven doorgaan zoals we dat gisteren deden.
En eergisteren.
Omdat het vertrouwd voelt.
Omdat het vanzelfsprekend voelt.
Wanneer ben je voor het laatst nieuwsgierig geweest naar jezelf?
Er zijn gesprekken die je nog dagen met je meedraagt.
Niet omdat iemand iets bijzonders heeft gezegd, maar omdat je jezelf iets hoorde zeggen wat je nog niet eerder onder woorden had gebracht. Alsof je al pratend iets ontdekte waarvan je niet wist dat het in je zat.
Dat gebeurt zelden wanneer iemand vooral bezig is met antwoorden geven.
Het gebeurt wanneer iemand de tijd neemt om te luisteren. Wanneer een vraag niet bedoeld is om een gesprek af te ronden, maar om het verder te brengen. Wanneer je voelt dat je niet direct hoeft te weten wat je denkt.
Niet alleen in gesprekken met anderen.
Ook in de gesprekken met onszelf.
Hoe vaak staan we nog stil bij een gedachte zonder haar meteen te beoordelen? Hoe vaak blijven we nog even bij een gevoel voordat we verklaren waar het vandaan komt? Hoe vaak durven we toe te geven dat we het antwoord eigenlijk nog niet weten?
We leven vanuit de antwoorden die we gisteren al hadden.
Wie we zijn.
Wat we belangrijk vinden.
Waar we gelukkig van worden.
Ondertussen verandert het leven ongemerkt met ons mee. Een ontmoeting kan iets in beweging zetten. Een verlies kan een ander licht werpen op wat belangrijk is. Soms verschuift er iets zonder dat we precies kunnen aanwijzen wanneer het gebeurde.
Niet omdat we iemand anders zijn geworden, maar omdat we al een tijd niet meer echt hebben gekeken.
Fluistering
Verlangen begint waar aandacht terugkeert.
